Sun 8 Mar 2009 - Sarili, pagkilala. Edukasyon, pagdadalamhati.

Marami akong gustong gawin. Gusto kong maging pianista, sumali sa isang banda. Tumugtog. Humawak at mag-aral maggitara. KUMANTA. Ibahagi sa iba ang aking mga ideya. Magpakatotoo sa harap ng madla. Maging malaya. At sinasabi ko ang kalayaang ito hindi batay sa paglabag sa pangkalahatang batas ng kalangitan, ngunit sa konteksto ng pagiging kontento at masaya ng aking pagkatao.

May kilala akong estudyante-aktibista. Marami akong kakilalang magaling magpahayag gamit ang mga sining at talento sa pagsulat. Ganado sila, at kahit kailan hindi ko pa nakitang nagpamalas ng ni katiting na pagkasawa sa nakaugalian nang mga gawain. Patuloy lang. Dito ko napatunayan na sadyang mahalaga ang pagmamahal sa gawain. Maihahalintulad ito sa isang namumuong relasyon na nangangailangan ng siguradong pagkomit sa anumang gawain na pasukin. At dito rin namamalagi ang aking pagdadalamhati.

Ni minsan hindi ko pa naramdaman sa aking kalooban na talagang bukal ito sa daanang kasalukuyan nitong tinatahak. Napakarami nang beses na naisip ko, "Gusto ko munang ayusin sarili ko bago 'ko gumawa ng mga bagay para sa'nyo!" Ngunit kahit gaano ko man pilitin, sadyang nananatili sa paligid ng aking isipan ang mga responsibilidad na pilit ipinapatong sa akin. Mga bagay na ang itinuturo na lamang na dahilan ay para rin naman sa akin kaya napapadali ang paghikayat nila na aking tuparin.

Kulungan nga ba ito? O hindi lang talaga mabuksan ang isipan ko na tanggapin kung anong meron ako?

Makabubuti nga ba ito? O pagtapos nito ay habambuhay ko lang pagsisisihan at pagluluksaan ang dapat sana'y ibang landas na tinahak ko?